«Με λένε 31329»
Φαίνεται ότι τόσο πολύ πριν το “Νούμερο 31328” του Βενέζη όσο και μετά από τα εκατομμύρια “νούμερα” του Άουσβιτς, ο άνθρωπος εξακολουθεί να είναι “λύκος για τον άλλο άνθρωπο”.
Το σχολείο οφείλει να βοηθήσει τον πολίτη του Αύριο. Να πετύχει σε όσα απέτυχαν οι προηγούμενες γενιές. Να τον απελευθερώσει από ορμέμφυτα συμπλέγματα, ψευδοεπιστήμες και στάσεις που αρνούνται την Ψυχή και το Πνεύμα και προτάσσουν τα είδωλα του xρήματος του ρατσισμού και της εκμετάλλευσης. Από κήρυκες που διαιρούν αντί να ενώνουν. Από ιεραπόστολους που αντί για ανοχή, συμπερίληψη, αλληλοκατανόηση και συνεργασία προτάσσουν το Εγώ, τη Ράτσα, τη Φυλή και όχι τον οικουμενικό Άνθρωπο.
Κάτω από αυτό το πρίσμα και με οδηγό μου τα ντοκουμέντα της γενοκτονίας, έγραψα το κείμενο που ¨γυρίσαμε” με τον μαθητή μου, με τη σύμφωνη γνώμη του ίδιου, των κηδεμόνων του, του συλλόγου των διδασκόντων του 20ου Γυμνάσιου Πάτρας και γι’ αυτό ευχαριστώ τον καθένα τους προσωπικά.
Στα link που ακολουθούν:
1) το ένα είναι η φωνή του μαθητή που συνοδεύει αυθεντικές φωτογραφίες του ολοκαυτώματος και μάλιστα και από τα Ιωάννινα.
https://canva.link/c3rh31tcfabje7e
και
2) το άλλο είναι η προσπάθειά μας να γυριστεί ως εκπαιδευτική ταινία.
https://canva.link/2x6dlufdqbkdcrc
Πάτρα 23/5/2026
Αναστάσιος Τσεκούρας
ΠΕ 80 & ΠΕ 04.01
